Transport publiczny coraz częściej analizowany jest przez pryzmat emisyjności, kosztów eksploatacji i zgodności z celami transformacji energetycznej. To zrozumiałe, ponieważ polityka transportowa w całej Europie przesuwa się dziś w kierunku rozwiązań zeroemisyjnych. Warto jednak zauważyć, że w ostatnich latach istotnie zmienił się także kontekst bezpieczeństwa, w którym funkcjonuje infrastruktura transportowa. Wojna na Ukrainie, napięcia na Bliskim Wschodzie oraz rosnąca podatność systemów energetycznych na rozmaite zagrożenia sprawiają, że pytanie o przyszłość transportu publicznego nie dotyczy już wyłącznie tego, jak ma wyglądać w normalnych warunkach eksploatacji. Coraz częściej zasadne jest, by zastanowić się, jak ma działać w sytuacji rozmaitych zakłóceń.

Każdego dnia po Warszawie porusza się około 700 tysięcy pojazdów, co generuje blisko 1,5 mln przejazdów. Efektem tak dużego ruchu jest m.in. uciążliwy hałas, smog, korki, strata czasu, pieniędzy a także i zdrowia. W związku z tym, z okazji Europejskiego Tygodnia Mobilności (16-22.09) oraz Dnia bez Samochodu, Clean Cities Campaign w Polsce przygotowała raport pt. “Z wizją. Miejska polityka transportowa w kształtowaniu jakości życia. Rekomendacje dla Warszawy”.

Planowana na 2026 rok reforma ustawy o publicznym transporcie zbiorowym ma być odpowiedzią na wykluczenie komunikacyjne, chaotyczny rynek i brak stabilności w finansowaniu połączeń. Na papierze brzmi to rozsądnie. Ustawowa definicja wykluczenia, silniejsza rola marszałków jako integratorów, wprowadzenie minimalnego standardu dostępności połączeń, uzupełnianego w razie potrzeby transportem na żądanie, a do tego cyfryzacja danych. To najważniejsze poruszane tematy. Musimy jednak pamiętać, że między intencją ustawodawcy, a praktyką codziennego funkcjonowania branży jest spory dystans. I to właśnie na nim rozstrzygnie się, czy 2026 rok rzeczywiście przyniesie reformę, czy tylko zmianę architektury odpowiedzialności.